زمینه و هدف: افزایش متابولیسم و تولید رادیکال های آزاد در طول فعالیت بدنی از جمله تغییرات بیولوژیکی بارزی می باشند که با ایجاد استرس اکسیداتیو در بدن می توانند زمینه بروز بسیاری از بیماری ها را فراهم سازند. هدف این مطالعه مقایسه شاخص استرس اکسیداتیو و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در دختران ورزشکار هندبالیست و دختران غیرورزشکار بود. روش بررسی: این مطالعه مورد شاهدی بر روی 15 دختر ورزشکار هندبالیست سالم که حداقل از 6 ماه قبل از تحقیق سه جلسه در هفته فعالیت ورزشی منظم و مستمر داشتند و 15 دختر غیرورزشکار سالم که در دوره مشابه در فعالیت ورزشی منظمی حضور نداشتند، انجام شد.محدوده سنی افراد شرکت کننده 25-18 سال بود. خون گیری آزمودنی ها به دنبال 2±12 ساعت استراحت و ناشتا بین ساعت 9-8 صبح انجام شد. برای تعیین مقادیر شاخص استرس اکسیداتیو از روش تیوبار بیتوریک اسید و برای تعیین مقادیر ظرفیت آنتی اکسیدانی تام سرم از روش توان آنتی اکسیدانی احیاء آهن استفاده شد. داده ها با آزمون آماری تی مستقل تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، که شاخص استرس اکسیداتیو مالون دی آلدئید دختران ورزشکار هندبالیست به طور معنی داری پایین تر از دختران غیر ورزشکار می باشد و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام این ورزشکاران بالاتر از دختران غیر ورزشکار بود (p<0.05). نتیجه گیری: انجام تمرینات ورزشی منظم و مستمر در بین دختران می تواند موجب کاهش بروز استرس اکسیداتیو وافزایش سلامتی شود.

هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط منبع کنترل (درونی بیرونی) و احساس تنهایی در دختران ورزشکار و غیرورزشکار است. 60 دختر دانشجوی ورزشکار شرکت کننده در تیم های ورزشی و 160 دختر دانشجوی غیرورزشکار، همه در رد سنی 26 19 سال، به عنوان آزمودنی درنظر گرفته شدند. احساس تنهایی با پرسشنامه UCLAو منبع کنترل با پرسشنام لونسون (I, P, C)اندازه گیری و از آزمون t برای گروه های مستقل و ضریب همبستگی پیرسون جهت تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که بین منبع کنترل درونی ورزشکاران و غیرورزشکاران تفاوت معنی داری وجود دارد؛ همچنین، بین منبع کنترل بیرونی (گرایش به شانس) ورزشکاران و غیرورزشکاران تفاوت معنی داری مشاهده شد و غیرورزشکاران از این نظر وابسته تر بودند. اما بین منبع کنترل بیرونی (گرایش به افراد قدرتمند) دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد. دیگر نتایج نشان داد که بین احساس تنهایی و منبع کنترل درونی و بیرونی رابط مثبت و معنی داری وجود دارد. وجود تفاوت معنی دار بین منبع کنترل درونی در دو گروه بیانگر آن است که ورزشکاران کنترل بیشتری روی زندگی خود دارند و خود را بیشتر مسوول موفقیت ها و شکست های خود می دانند. بیرونی تربودن منبع کنترل غیرورزشکاران نیز به این معنا است که غیرورزشکاران بیشتر از ورزشکاران دلایل وقایع زندگی خود را به دیگران نسبت می دهند. وجود رابطه بین احساس تنهایی و منبع کنترل نیز به معنای آن است که غیرورزشکاران با منبع کنترل بیرونی، با این اعتقاد که کنترل کمی برروی دیدگاه های زندگی خود دارند، بیشتر احساس تنهایی می کنند. تفاوت معنی دار بین احساس تنهایی در دو گروه، اثر مفید روانی اجتماعی فعالیت های ورزشی را تایید می کند.

هدف این پژوهش مقایسه خودپنداره بدنی دختران نابینای ورزشکار و غیرورزشکار بود. روش پژوهش علی مقایسه ای و جامعه آماری همه نابینایان ورزشکار و غیرورزشکار مراجعه کننده به انجمن نابینایان شهر تهران در سال 1390 بود. از تمامی ورزشکاران نابینا 45 نفر پرسشنامه را تکمیل کردند و 63 نفر نابینای غیرورزشکار به روش تصادفی با میانگین سنی 20±6.54 انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه خودتوصیفی بدنی (مارش و همکاران، 1994) بود. نتایج تحلیل داده ها با نرم افزارSPSS18  و آزمون تحلیل واریانس نشان داد که بین دختران ورزشکار و غیرورزشکار نابینا در خرده آزمون های هماهنگی (P<0.07)، سلامتی (P<0.028)، فعالیت بدنی (P<0.001)، قدرت (P<0.014)، استقامت (P<0.022)، شایستگی ورزشی (P<0.001) و خودپنداره عمومی (P<0.001) تفاوت های معنی داری وجود دارد. در تمامی مولفه ها بجز مولفه چربی و سلامت که به صورت معکوس نمره گذاری شده است، میانگین گروه ورزشکار بیشتر بود. با توجه به نتایج می توان نتیجه گیری کرد که ورزش و فعالیت بدنی می تواند در بالا بردن خودپنداره بدنی نابینایان جامعه نقش داشته باشد.

هدف از این مقاله شناسایی وضعیت سبک زندگی دختران ورزشکار با توجه به ویژگی بهنجار یا نابهنجار بودن است. روش این پژوهش بر اساس نوع داده های جمع آوری و تحلیل شده، پژوهشی کمی است و از روش پیمایش در این مطالعه بهره گرفته شده است. جامعه آماری شامل تمامی دختران ورزشکار حاضر در دهمین المپیاد ورزشی دانشجویان دانشگاههای علوم پزشکی کشور در شهرکرد می باشد که از میان آن ها، 355 نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss 18 و با بهره گیری از آزمون کای اسکوئر انجام گرفت. یافته های پژوهش حاکی از آن است که 51.6 درصد از دختران ورزشکار در مولفه گرایش به پوشش خاص، 7.5 درصد در مدیریت بدن، 54.3 درصد در مصرف رسانه ای، 42.6 درصد در چگونگی گذراندن اوقات فراغت و 46.6 درصد در مولفه مصرف موسیقی، وضعیت نابهنجاری دارند. در مجموع 40.8 درصد از دختران ورزشکار سبک زندگی نابهنجاری دارند. هم چنین، نتایج نشان دادند که بین متغیرهای رشته ورزشی و نوع مشارکت ورزشی با سبک زندگی دختران ورزشکار رابطه ای معنادار وجود نداشت، اما رابطه معناداری بین میزان سابقه ورزشی و سبک زندگی مشاهده گردید؛ بدین معنا که هرچه سابقه ورزشی دختران ورزشکار بیشتر شود، بر میزان سبک زندگی نابهنجار آن ها نیز افزوده می شود.

مقدمه: سندرم پیش از قاعدگی مجموعه ای از تغییرات پریشان کننده جسمی، روانی یا رفتاری است که طی مرحله لوتئال هر دوره ماهانه عود می کند. هدف از تحقیق حاضر بررسی ارتباط میان توان هوازی با شیوع سندرم پیش از قاعدگی در دختران ورزشکار و غیر ورزشکار می باشد.روش کار: آزمودنی های این تحقیق 40 نفر از دانشجویان دختر (20 ورزشکار و 20 غیر ورزشکار)، با میانگین سنی 23 سال و میانگین وزن 56 کیلوگرم بوده که بوسیله پرسشنامه انتخاب شده و در طی روزهای 18-26 روز پس از خونریزی (فاز لوتئال) برای انجام تست بیشینه بروس و تکمیل پرسشنامه سندرم پیش از قاعدگی به آزمایشگاه مراجعه کردند. در این پژوهش از آمار توصیفی برای توصیف متغیرهای مورد مطالعه و از ضریب همبستگی پیرسون جهت بررسی همبستگی بین متغیرها استفاده شد. حداقل سطح معنی داری نیز برای آزمون p>0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که علایم سندرم پیش از قاعدگی در گروه ورزشکار نسبت به غیر ورزشکار شیوع کمتری دارد و توان هوازی نیز در گروه ورزشکار، بالاتر بوده است. همچنین، نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین سندرم پیش از قاعدگی و توان هوازی در دو گروه، همبستگی معکوس معنی داری وجود دارد (0.67=r و 0.01=p).نتیجه گیری: با توجه به آنکه ورزش در مقایسه با درمان دارویی بدون عارضه جانبی و فاقد هرگونه خطری می باشد، بنابراین زنان را باید به تمرینات هوازی جهت کاهش علایم سندرم پیش از قاعدگی تشویق نمود.

هدف پژوهش حاضر، توصیف و تبیین ارتباط بین خود پنداره بدنی و خود پنداره تحصیلی دانش آموزان ورزشکار و غیر ورزشکار از طریق متغیرهای فعالیت بدنی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده بود. تعداد 1063 دانش آموز ورزشکار و غیرورزشکار 13 تا 16 ساله از مناطق مختلف شهر تهران به صورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پژوهش حاضر شامل فرم کوتاه پرسش نامه خود توصیفی بدنی مارش و همکاران (2010)، مقیاس خود پنداره تحصیلی دلاور (1998) و فرم اطلاعات مربوط به سطح اقتصادی-اجتماعی بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد خود پنداره بدنی و خود پنداره تحصیلی دختران ورزشکار از دختران غیر ورزشکار بالاتر است. همچنین نتایج آزمون تحلیل رگرسیون چند متغیره بیانگر آن بود که فعالیت بدنی خود پنداره بدنی و خود پنداره تحصیلی دختران را پیش بینی می کند. طبق یافته های این پژوهش، خود پنداره بدنی دختران نوجوان با فعالیت بدنی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده آنها ارتباط معناداری دارد. در این پژوهش ارتباط مثبت بین خود پنداره بدنی و سطح تحصیلات مادر مشاهده شد. همچنین مشخص شد خود پنداره تحصیلی با فعالیت بدنی و سطح بالای تحصیلات مادر در ارتباط است. از مجموع نتایج پژوهش حاضر می توان نتیجه گرفت خود پنداره بدنی و خود پنداره تحصیلی با فعالیت بدنی و سطح تحصیلات مادر دختران دانش آموز ارتباط دارد و شرکت در فعالیت بدنی موجب بهبود خود پنداره بدنی و تحصیلی می شود. از این رو گسترش مشارکت دانش آموزان در فعالیت بدنی به منظور افزایش خود پنداره بدنی و تحصیلی حایز اهمیت است.

هدف این پژوهش عبارت است از برآورد و مقایسه حداکثر نبض اکسیژن در دختران ورزشکار. بدین منظور 28 دختر ورزشکار (رشته های بستکتبال، هندبال، و آمادگی جسمانی) با میانگین سنی 22±1 سال، قد 162.52±3.85 سانتی متر، و وزن 57.3±6.63 کیلوگرم در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنیهای تحقیق آزمون میدانی پیاده روی1 مایل، آزمون دوچرخه اوج برون ده توان، و آزمون پله سایکونولفی را اجرا کردند. سپس با پروتکل شاخص جونز مقایسه شدند. آزمونهای ورزشی پیاده روی 1 مایل (14.58±1.37 میلی لیتر/ضربه) و آزمون چرخ کارسنج اوج برون ده توان (14.55±1.39 میلی لیتر/ ضربه) در مقایسه با پروتکل شاخص جونز اختلاف معناداری را نشان ندادند (P>0.05). نتایج این پژوهش نشان می دهد حداکثر نبض اکسیژن که شاخص کارایی دستگاه قلبی و عروقی است با آزمونهای ورزشی پیاده روی 1 مایل و چرخ کارسنج اوج برون ده توان در مقایسه با آزمون پله سایکونولفی واقع بینانه تر برآورد می شود. این آزمونهای ورزشی در بررسی و برآورد حداکثر نبض اکسیژن دختران ورزشکار استفاده می شوند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف این پژوهش تعیین تاثیر تمرین ویبریشن (WBV) بر عوامل آمادگی جسمانی مرتبط با مهارت دختران دانشجوی ورزشکار و غیر ورزشکار دانشگاه تهران می باشد. با این هدف 40 دانشجوی داوطلب (20 ورزشکار و 20 غیر ورزشکار)، با میانگین سنی 21.62±1.53 کیلوگرم، قد 165.33±5.54 سانتی متر، وزن 59.36±5.55 کیلوگرم و21.33±1.42 BMI  کیلوگرم بر مترمربع دانشگاه تهران به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. گروه ورزشکار و غیر ورزشکار هر کدام به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تجربی (n=10) و کنترل (n=10) تقسیم شدند. برنامه تمرین WBV شامل سه هفته (3 جلسه در هفته) بود که جلسات با 5 وهله یک دقیقه ای (یک دقیقه تمرین WBV و یک دقیقه استراحت) آغاز و تا 8 وهله افزایش پیدا کرد. شدت این تمرین با فرکانس 40HZ و دامنه 10 mm تنظیم گردید. به منظور بررسی تاثیر تمرین 7, WBV آزمون پرش سارجنت و مارگاریا - کالمن (برای سنجش توان بی هوازی)، سرعت 40 یارد، 9×4 متر و 505 (برای سنجش چابکی)، زمان عکس العمل پایین تنه و استروک (برای سنجش تعادل) در ابتدا و پس از سه هفته تمرین انجام شد. سپس داده های بدست آمده با استفاده از آمار توصیفی و استنباطیANOVA ، آزمون t همبسته و آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد سه هفته تمرین ویبریشن تاثیر معنی داری بر عوامل پرش عمودی (P=0.03)، توان بی هوازی آزمون مارگاریا (P=0.005)، سرعت عکس العمل (P=0.03) در ورزشکاران و همچنین ارتفاع پرش (P=0.009)، سرعت (P=0.003) و تست چابکی 505 (P=0.016) در غیر ورزشکاران داشته است و در گروه های کنترل ورزشکار و غیر ورزشکار تغییر معنی داری در عوامل مورد مطالعه حاصل نشد.